Page 3 -
P. 3

dun] Coii|ii)entariu8

Annnt II  Meniibus Majo ei Junio  Numeras 8

  M. TULLII CICERONIS ORATIONES

      Catiillus (1) non incongrue Tulliuní apellat "^disertissimiim Ro-
muli nepotiim qiiot sunt qaotqae fuere.-, quotqiie post aliis erunt in
annis". Et reapsc, inter innúmera fere opera quae mirum Ciceronis
ingeniuní edidit, principatum obtinent ejus Orationes, in quibus ad
praxim reduxit praecepta oninia in libris rethoricis, praecipue in dia-
logis de Oiutore, postea consignanda. lile Catonem, Gracchos et Lae-
lium pluresque oratores Latinos evolvcrat, ac coaevos persaepe et di-
iigenter audierat. Totis viribus Graecorum iinitationi traditus, ex De-
mosthene vim, ex Platone copiam, ex Isocrate jucunditateni desnnip-
sit. Nec vero, Quintiliani judicio, "quod in quoque optimum fuit, stu-
dio consecutus est tantum, sed plurimas vel potius omnes ex seipso
virtutes exstulit immortalis ingenii beatissinia ubertas (2)".

     Ejus orationes veterum orationibus longe sunt praestantiores.
Veteres soliditatein habent, minime vero ornamenta dictionis: Tul-
lius et doctrinae vi et sermonis politione donatur; veteres, scntentiis
magis quain verbis abundantes, mentibus loquuntur, non auribus:
Tullius, ea in dicendo illaborata facilítate, ea verborum gravitate et
pondere, non soluní audientium ánimos conciliat, sed etiam, nuUa

      (1) Carm. XLIX. (2) De inst. orat. X, 1, 109.
   1   2   3   4   5   6   7   8